Zaproszenie
Szanowni Państwo,
Demograficzne starzenie się społeczeństw stało się faktem w XX wieku. Tendencja ta utrzymuje się. Jednak na przekór prawidłowościom współczesnych przemian demograficznych świat wielbi młodość, a w życiu społecznym dominuje negatywny stereotyp osoby starszej – zmagającej się z trudnościami, chorobami, niepełnosprawnościami, niepotrzebnej, nienadążającej za tempem codzienności.
Zrozumienie starzenia się i zmian zachodzących w mózgu w okresie później dorosłości jest niezbędne do sprostania wyzwaniom stojącym przed osobami starszymi i ich opiekunami. Wraz z wiekiem zmiany molekularne, komórkowe i funkcjonalne w mózgu mogą prowadzić do upośledzenia funkcji poznawczych, ograniczenia lub utraty sprawności komunikacyjnej, dysfunkcji sensorycznych, dysfunkcji motorycznych, zwiększonej podatności na choroby, a te z kolei – co niezwykle istotne – mogą przyczynić się do wykluczenia społecznego i marginalizacji. Trwające badania odkrywają mechanizmy stojące za tymi zmianami, w tym rolę czynników genetycznych, akumulacji białek, zaburzonej plastyczności mózgu oraz wpływu środowiska życia. Poprzez poszukiwanie nowych metod diagnostycznych, metod leczenia, a także terapii wspomagających i form opieki, możemy przyczynić się do łagodzenia wpływu starzenia się na zdrowie mózgu, zwiększania zdolności mózgu do regeneracji oraz poprawy ogólnego samopoczucia osób starszych. Natomiast poprzez skupienie na działaniach profilaktycznych osoby starsze mogłyby wielu niekorzystnych zmian uniknąć lub je znacząco opóźnić.
Szczególne znaczenie dla dobrego funkcjonowania w okresie późnej dorosłości nabiera kompetencja komunikacyjna, która stanowi narzędzie w procesie adaptacji życiowej, łącząc ludzi z ich otoczeniem. W przypadku zaburzeń komunikacji powiązania te mogą zostać łatwo zerwane. Zaburzenia komunikacji różnią się pod względem rodzaju, nasilenia i współwystępowania z innymi objawami ograniczającymi mobilność, widzenie, wytrzymałość lub funkcje poznawcze. Chociaż zaburzenia komunikacji dotykają osób w każdym wieku, częstość ich występowania i złożoność rośnie wraz z wiekiem i mogą charakteryzować się przebiegiem stabilnym, ustępującym lub degeneracyjnym. Niepełnosprawności związane z zaburzeniami komunikacji można postrzegać jako dynamiczny proces, który zmienia się w czasie, a nie jako pojedyncze, statyczne zdarzenie o stałym charakterze.
Celem 3. Konferencji Naukowo-Szkoleniowej „Mózg – rozwój – komunikacja. Interdyscyplinarna perspektywa profilaktyki, terapii i opieki w okresie późnej dorosłości” jest stworzenie interprofesjonalnego forum do prezentacji i dyskusji stanowisk, podejść, teorii, paradygmatów, wyników badań naukowych, jak również rozwiązań i programów profilaktycznych i terapeutycznych. Zapraszamy do udziału w konferencji przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych, praktyków zajmujących się pracą rozwojową i terapeutyczną, opiekunów formalnych i nieformalnych osób starszych oraz studentów studiów przeddyplomowych, studentów studiów doktoranckich i słuchaczy studiów podyplomowych. Pierwszy dzień konferencji zostanie zdominowany przez debatę naukową. Z kolei drugiego dnia odbędą się także warsztaty szkoleniowe.
Zapraszamy do dołączenia do tętniącej życiem społeczności, która pragnie dać swój wkład w kształtowanie jutrzejszej opieki społecznej i zdrowotnej. Od debaty, poprzez refleksję i rodzące się pomysły, po nawiązujące się profesjonalne relacje w gościnnych murach Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, uczelni od ponad stu lat kształcącej kadry medyczne, gdzie nauka ożywa, a współpraca otwiera nowe możliwości.
Patronat Honorowy
Patronat naukowy konferencji
- Polskie Towarzystwo Rehabilitacji, Oddział Wielkopolski
- Polskie Towarzystwo Logopedyczne
- Polskie Towarzystwo Gerontologiczne
Partnerzy konferencji
Osób Niepełnosprawnych „Iskra”
